De rode draad in mijn leven
“Het ligt niet aan jou…”
Ik kwam op jonge leeftijd in een relatie terecht waarin ik dacht dat ik heel goed voor mezelf opkwam. Ik gaf mijn grenzen toch steeds opnieuw aan? Ik zei toch duidelijk dat ik niet meer wilde meemaken wat er steeds gebeurde?
Na elke heftige, onverwachte uitbarsting volgde een erg emotioneel excuus. Ik was uiteindelijk toch niet de aanleiding. Hij beloofde dat het de volgende keer niet meer zou gebeuren.
Ik ging tijdens zo'n uitbarsting in korte tijd van angst, verdriet en onmacht naar empathie en medeleven. De woorden: "Het ligt niet aan jou..." zorgden ervoor dat ik mezelf steeds verder wegcijferde.
ik stond er alleen voor
Ik wilde zo graag dat het zou stoppen. Ik wilde de ander helpen, omdat ik begreep waar het gedrag vandaan kwam. Ik kreeg veel medelijden en raakte gewend aan hoe er met mij werd omgegaan.
Na verloop van tijd begon ik terug te schreeuwen. Ik dacht dat ik eindelijk sterker werd. Dat ik liet zien dat er niet meer over mij heen gelopen kon worden.
Maar weken werden uiteindelijk jaren.
Langzaam raakte ik mezelf kwijt. Er werd tegen mij gepraat, en tegen mij gescholden, alsof ik een stuk vuil was. De eerste jaren vooral binnenshuis, waardoor niemand ervan af wist. Later gebeurde het ook wel eens waar familie en vrienden bij waren... niemand zei er iets van als zoiets gebeurde, en ik probeerde me groot te houden.
het begon veel eerder
Ik was al erg onzeker toen ik in deze relatie stapte, maar van mijn zelfvertrouwen was uiteindelijk niets meer over. Mijn lichaam en geest stonden volledig in de overlevingsstand. Ik wist niet meer wie ik was en dacht dat mijn leven zou ophouden als die relatie zou eindigen. Dan zou ik hem, zijn twee kinderen – voor wie ik zo goed als ik kon had gezorgd – en zijn hele familie kwijtraken.
Dan zou mijn leven niets meer voorstellen.
Na zeven jaar kwam ik eruit. Niet eens op eigen initiatief. Pas later begreep ik waarom ik in die relatie terecht was gekomen. Mijn patronen waren veel ouder dan die relatie. Ze waren ontstaan in mijn jeugd. Maar verder dan dat kwam ik niet. Ik probeerde mezelf weer op te rapen, maar bleef vast zitten in mijn oude patronen:
Pleasen
Mezelf wegcijferen
Te veel verantwoordelijkheid nemen voor anderen
Mijn gevoelens weg eten
Mezelf verdoven met roken, uitgaan en alcohol
ik raakte mezelf nog verder kwijt
Ik voelde me vaak een soort van robot, alsof er weinig leven in mij zat. Doordeweeks werkte ik veel. Ik leefde toe naar de momenten waarop ik mijn gevoelens kon verdoven. Daarna had ik dagen nodig om thuis weer op te laden tussen het werken door, op naar het volgende weekend.
Ik was best eenzaam dus ik zocht in mijn vrije tijd vaak mensen om mij heen op. Ik voelde me van binnen altijd onrustig. Ontspannen kon ik al heel lang niet meer, omdat er nog steeds veel spanning in mijn lichaam zat. Ik wist niet meer waar mijn passies lagen. En als ik ergens enthousiast van werd, was dat vaak maar tijdelijk of had het iets te maken met mijn oude patronen. Eigenlijk was ik diep van binnen helemaal niet gelukkig. Ik was mezelf volledig kwijtgeraakt.
Het patroon herhaalde zich
En jaren later stapte ik opnieuw in een soortgelijke relatie.
Toen ik opnieuw in zo'n relatie terechtkwam, begreep ik niet waarom mij dit weer moest overkomen. Die jaren maakten me opnieuw angstig, verdrietig en boos. De stress zat weer diep in mijn lichaam. Ik stond opnieuw 24 uur per dag 'aan' en dat brak me na verloop van tijd weer volledig op.
Ik moest leren dat alleen mijn grenzen aangeven niet genoeg was. Ik moest er ook consequenties aan verbinden. Ik moest leren dat een grens pas echt een grens is als je niet blijft accepteren dat iemand die blijft overschrijden.
Deze keer stapte ik na vier jaar zelf uit de relatie.
mijn leerproces stopt nooit
Ik geloof dat iedereen zijn eigen strijd heeft. Dat we allemaal patronen kunnen ontwikkelen door onze opvoeding of door ingrijpende gebeurtenissen in ons leven. Daarom spreek ik niemand met schuld of verwijt aan. Maar ik heb wel moeten leren dat ik mag bepalen hoe ik behandeld wil worden. En als ik daar iets in wil veranderen dan moet ik zelf de eerste stap zetten.
Ik heb moeten leren dat ik de belangrijkste persoon in mijn eigen leven ben. Eerst goed voor mezelf zorgen. En dat de liefde, gezelligheid en positiviteit die ik uitstraal, ook iets is wat ik terug wil ontvangen.
Openstaan voor groei
Dit heb ik niet zomaar geleerd. Ook na deze twee relaties heb ik een zwaar pad moeten bewandelen. Achteraf gezien was dat misschien wel het beste wat mij is overkomen. Het heeft me namelijk gebracht bij de persoon die ik nu ben, en die ik altijd al was. Samen met mijn grote liefde en zijn zoontje.
Ben ik uitgeleerd?
Nee. Nooit.
Ik leer nog iedere dag. Doordat ik open blijf staan voor zelfreflectie, groei en de mensen om mij heen. Niet elke situatie is leuk. Sommige situaties kunnen zelfs erg confronterend zijn, waar je pas na een paar dagen rustig op terug kan kijken. Je bent tenslotte ook maar een mens. Maar als je graag wilt blijven groeien, valt er uit alles wel een les te halen.
wat is er nu veranderd?
Het verschil is dat ik nu begrijp waar mijn patronen vandaan komen. Ik herken mijn triggers veel sneller en merk dat ik er achteraf over kan nadenken. Soms bespreek ik ze ook met de mensen om mij heen, zodat ik kan ontdekken hoe ik er de volgende keer anders mee om kan gaan.
We zullen allemaal weleens herinnerd worden aan oude patronen. Alsof je even moet laten zien hoe je er vandaag de dag mee omgaat, en of je op dat vlak iets gegroeid bent.
Het leven zal altijd uit ups en downs bestaan. Je kunt nog steeds plotseling overspoeld worden door emoties. Maar hoe sneller je herkent wat er gebeurt, hoe sneller je kunt kiezen voor een andere reactie.
